Ślaz dziki

Malva silvestris L. Malva_silvestris_L.

Inne nazwy: malwa dzika

Roślina jedno-, dwu- lub wieloletnia występująca w całej Europie, Azji Mniejszej, na Syberii, Kaukazie, w Indiach, i północnej Afryce. W Polsce pospolicie rośnie na średnich i lżejszych glebach. Jest również uprawiany, nie znosi jednak gleb ciężkich.

Ślady użytkowania tego gatunku spotykane były już w neolicie (znaleziska w Łużycach). Jako roślina lecznicza ślaz stosowany był w starożytności. Łodygami leczono
do poprawy czynności pęcherza moczowego, liście – do gojenia ran po użądleniach owadów, do kąpieli nasiadowych w chorobach macicy. Przypisywano mu także właściwości pobudzające laktację.

Święta Hildegarda zalecała ślaz na obrzęki płucne, krwawienia i zatrucia.

We współczesnym lecznictwie stosowane są kwiat oraz liść ślazu. Zawierają one przede wszystkim śluz, węglowodany, garbniki i glikozydy antocyjanowe. Surowce te w postaci naparów i maceratów stosowane są jako leki osłaniające
i zmiękczające śluz w chorobach górnych dróg oddechowych, w katarze, w chorobach przewodu pokarmowego. Liście i kwiaty wchodzą w skład mieszanek ziołowych o działaniu wykrztuśnym i przeciwzapalnym.

Roślina zakwita pod koniec czerwca i kwitnie przez 5 – 6 tygodni. Wydajność miodową ślazu dzikiego określa się na 120 -160 kg z 1 ha. Pszczoły nie zbierają pyłku ze ślazu podobnie jak z innych ślazowatych, ze względu na zbyt duże wymiary ziaren pyłkowych.

            Ślaz dziki jest składnikiem mieszanek jakich jak: Dla żołądkowców, Dla pań, Na chrypkę oraz Uodparniającej.