Żeń – szeń właściwy

Panax ginseng C.A. MeyPanax_ginseng_C.A._Mey

Inne nazwy: wszechlek

Bylina z rodziny araliowatych występująca w cienistych lasach górskich Azji, od Nepalu po Mandżurię i Koreę; uprawiany w wielu krajach, gł. w Korei pd., Japonii, Chinach, Rosji, Ameryce Pn.

W lecznictwie stosowany jest korzeń żeń – szeń, zw. też ginseng – oraz korzeń z zielem. Do celów leczniczych wykorzystywane są korzenie z roślin 6 – 10 letnich zarówno świeże jak i suszone.

Wykazano działanie żeń – szenia na ośrodkowy układ nerwowy; działa on pobudzająco, przyspiesza odruchy warunkowe, poprawia zdolność koncentracji. Zwiększa też siłę fizyczną i poprawia ogólna kondycję. Działa przeciwmiażdżycowo. Reguluje rytm serca. Wykazuje korzystny wpływ hormonalny; wykazuje wyraźne działanie androgenne i estrogenie, szczególnie skuteczne w astenii płciowej. Zwiększa ogólna odporność organizmu na różne czynniki szkodliwe.

Stosowany w podwyższonym poziomie cholesterolu, nadciśnieniu tętniczym także po rekonwalescencji, po zawale serca, cukrzycy.

Wierzono, że wszechpotężny duch gór zsyła na ratunek ludzkości ten lek o kształcie człowieka. Jeszcze w XIX w. korzeń ten był 18 razy droższy od złota.