Śliwa domowa

Prunus domestica L.

Prunus_domestica_L.

Inne nazwy: węgierka

Drzewo pochodzące ze środkowej Azji. Gatunek ten powstał ze skrzyżowania dziko rosnących ałyczy Prunus cerasifera i śliwy tarniny Prunus spinosa. Występuje obecnie w licznych odmianach hodowlanych, uprawianych w Europie, Azji i Ameryce.

W lecznictwie stosowany jest owoc śliwy bez pestki zebrany po dojrzeniu i szybko wysuszony, nadaje się do jedzenia lub zaparzania herbaty.

Owoce śliwy działają łagodnie przeczyszczająco, stosowane są zwłaszcza w pediatrii i geriatrii. Produkowane są z nich wyciągi i powidła wchodzące w skład preparatów leczniczych.

Nasiona śliwek zawierają toksyczny związek amigdalinę, należącą do grupy glikozydów cyjanogennych, z których po rozpadzie enzymatycznym wydziela się trujący cyjanowodór – kwas pruski. Nie wolno spożywać pestek!

Kora śliwy zawiera liczne związki sterolowe w tym beta – sitosterol stosowane w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego.

Bardzo twarde drzewo śliwy znalazło zastosowanie w tokarstwie.

Śliwa domowa jest rośliną miodo- i pyłkodajną. Wydajność miodowa 1 ha sadu śliwowego w dobrych warunkach może dochodzić do 50kg, a wydajność pyłkowa 10 – 15kg.