Rzepik pospolity

Agrimonia eupatoria 

Agrimonia_eupatoria

Inne nazwy: parzydło pospolite, wątrobowe ziele, jabłecznik, kościelna wieża, świeckie ziele, śmietannik.
         Rzepik był znany już w starożytności. Opisywali go i zalecali lekarze greccy i rzymscy. Roślina kultowa – w Grecji była poświęcona bogini  Atenie, zaś u germanów bogini Frydzie, patronce przyrody i płodności. Odkrycie właściwości leczniczych rzepiku Mitrydatesowi Eupatorowi (stąd jego łacińska nazwa gatunkowa), królowi Pontu, który z dobrym skutkiem stosował go przy dolegliwościach wątroby. Rzepik wysoko ceniono także w średniowieczu.
         Surowcem zielarskim jest obecnie ziele rzepiku. Działa ono łagodnie ściągająco oraz przeciwbiegunkowo. Hamuje także nadmierny rozwój bakterii jelitowych i łagodzi stany zapalne przewodu pokarmowego. Zawarte w nim substancje goryczkowe pobudzają wydzielanie soku żołądkowego, żółci, a ponadto chronią miąższ wątroby i zapobiegają jego nadmiernemu stłuszczeniu. Mają też działanie ogólnie uspokajające.
         Wyciągi z ziela rzepiku podaje się w stanach nieżytowych żołądka i jelit, bólach brzucha, wzdęciach, braku łaknienia oraz przy niedokwaśności żołądka i owrzodzeniu jelita grubego. Używa się ich również w osłabieniu czynności wątroby, zastoju żółci, pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych.
         Napar może także służyć do płukania w zapaleniu jamy ustnej, nosa i gardła oraz do przemywania przy stanach zapalnych oczu. Tym samym naparem można nasączać okłady i stosować je na drobne uszkodzenia naskórka, wypryski, egzemę i owrzodzenia żylakowe.
W lecznictwie ludowym wywar z korzeni rzepiku stosuje się w gośćcu przewlekłym, zaś napary z liści i kwiatów do kąpieli nóg.   

         Rzepik pospolity jest składnikiem mieszanek ziołowych polecanych przy zgadze, wspomagających pracę nerek oraz pracę wątroby a także mieszanek zwiększających wydolność fizyczną i umysłową organizmu.