Pieprzowiec roczny

Capsicum annum L.

Capsicum_annum_L.

Inne nazwy: papryka roczna, pieprz turecki, pieprz hiszpański.

W Europie paprykę poznano dopiero w XVI wieku, kiedy Krzysztof Kolumb przywiózł ją z Ameryki. Aztekowie uprawiali ją od niepamiętnych czasów jako przyprawę, a nawet jako narzędzie do obrony, traktując pary prażonych owoców jako osłonę przed wrogiem. W Europie uważano ją na początku tylko za lek przeciwalergiczny. Była także tańszą namiastką pieprzu. Coraz większą popularność zaczęła zdobywać po wprowadzeniu do uprawy tzw. odmian słodkich.
Surowcem leczniczym i przyprawowym są owoce pieprzowca. Odmiany ostre traktowane są jako lek, a łagodniejsze, słodkie, jako warzywo.
Ze względu na drażniące i rozgrzewające właściwości owoców i nasion papryki, współczesne lecznictwo wykorzystuje je wyłącznie zewnętrznie, w postaci maści, mazideł i nalewek w leczeniu bólów reumatycznych, stawowych i mięśniowych. Leki na bazie papryki po zetknięciu z oczami, błonami śluzowymi, otwartymi ranami i oparzeniami powodują gwałtowny ból, łzawienie, a nieraz nawet ostry stan zapalny. Dlatego należy je stosować bardzo ostrożnie.
Papryka ostra używana jest głównie jako pikantna przyprawa zbliżona swoimi właściwościami do pieprzu czarnego. Duże ilości sproszkowanej papryki zużywa przemysł spożywczy do przyprawiania wędlin, serów, przecierów pomidorowych oraz do wyrobu mieszanek przyprawowych (pieprz ziołowy, curry). Również szeroko stosowana jest jako przyprawa kuchenna do mięsa, sosów, zup, drobiu, sałatek i marynat.