Ogórek siewny

Cucumis sativus LCucumis_sativus_LOgórek uprawiany jest już od ok. 5 tys. lat. Pochodzi prawdopodobnie  z Indii,
z podnóża Himalajów. Znany był już w starożytnym Egipcie około 2000 lat p.n.e., skąd przypuszczalnie w czasie wojen grecko – perskich uprawa    jego rozprzestrzeniła się na kraje basenu Morza Śródziemnego. W zachodniej części Europy upowszechnili go Rzymianie, zaś do ludów słowiańskich dotarł z Bizancjum wraz z nazwą wywodzącą się od słowa "angurion" (niedojrzały). W średniowieczu warzywo to pojawiło się w uprawie w Europie Północnej. W Polsce uprawa ogórka upowszechniła się w wieku XVI.

Ogórek jest uprawiany jako warzywo dla żółtych lub zielonych owoców spożywanych w postaci surowej, kiszonej, konserwowej (w tym marynowanej). Wartość żywieniowa ogórka polega głównie na smaku i usprawnianiu procesu trawienia. Owoce ogórka zawierają niewielkie ilości witamin i składników mineralnych. Pomagają w usuwaniu nadmiaru wody z organizmu i dlatego znajdują zastosowanie w dietach odchudzających. Większość składników znajduje się nie w miąższu, lecz w skórce. Surowe owoce są dla niektórych osób ciężkostrawne. Surowych owoców nie należy mieszać np. w sałatkach z innymi warzywami, takimi jak  pomidory czy papryka, gdyż ich wzajemne działanie eliminuje witaminy.
Dzięki zdolnościom regeneracyjnym soku ogórkowego, znalazł on zastosowanie w kosmetyce. Sok ogórkowy doskonale oczyszcza skóręi zalecany jest nawet dla skóry nadwrażliwej.